گاهي فكر مي كنم، حقايق، چه ساده مي توانند بيان شوند!

 

سوي شهر آمد آن زن انگاس
سير كردن گرفت از چپ و راست.
ديد آيينه اي فتاده به خاك
گفت: حقا كه گوهري يكتاست!
به تماشا چو برگرفت و بديد
عكس خود را، فكند و پوزش خواست
كه: ببخشيد خواهرم! به خدا
من ندانستم اين گوهر ز شماست!

ما همان روستا زنيم درست،
ساده بين، ساده فهم بي كم و كاست
كه در آينه جهان بر ما
از همه ناشناستر، خود ماست.

توضيح: اين شعر از نيماست...
توضيح: انگاس(به فتح الف) نام دهي است در البرز كوه‏، كه مردمش به سادگي مشهورند.

 

مرد خوب آنجا ايستاده...خيره به من مي نگرد.
در چشمهايش مي توانم دريايي ببينم از تاسف، از درد، از آگاهي.
مرد خوب، خوب است.
او هيچگاه اشتباه نمي كند.
هيچ خطايي از او سر نمي زند
هيچگاه نمي خندد
هيچگاه موسيقي گوش نمي دهد.
و وقتي من مي خندم، موسيقي گوش مي دهم، يا اشتباه مي كنم،
برايم متاسف مي شود،
و با نگاه هميشه عاقل اند سفيهش،
به من مي فهماند كه او، مرد هميشه خوب،
زندگي را به درستي درك كرده
و من
از يك علف هرز بي ارزش ترم.

مرد خوب تفسير درستي از زندگي دارد.
او مي داند چه كاري درست است و چه كاري نه
او همه چيز را مي داند كه به راحتي درباره همه قضاوت مي كند.
او در دادگاه عادلانه اش، يك كپي از خودش مي سازد
و اگر متهم با آن كپي فرق داشت، مجرم مي شود.
در سخنان او،
در نوع انديشه او،
در تفسير او از زندگي، هيچ شكي نبايد داشت
چرا كه مردي است خوب...
مردم دنيا همگي احمقند، من، دوستانم، همه...
وقتي كسي مثل مرد خوب هست، جاي شكي نيست، پس اين همه بدي چرا؟

مرد خوب آنجا ايستاده، خيره، در من مي نگرد.
در خوب بودن مرد خوب شكي نبايد داشت.
او در باور هاي خوب خود،
آدم هاي خوب و كامل مي سازد
و آدم هاي بد، مثل من، را
در گورستان باورهايش...عقيده هايش-كه همه خوبند- دفن مي كند.

اما من،
من اين مرد خوب را
با همه خوبي هايش
دوست دارم...
نه چون خوب است...
چون مثل من، برچسب نامانسان را بر سينه دارد.

مرد خوب،
با نگاه هميشگي اش،
خيره،
در من مي نگرد...

 

نمي دونم چه حكمتي تو كاره كه مامان عزيزمون يه جورايي برنامه غذايي خونه رو با دانشگاه هماهنگ كرده...حكما مي خواد شام و ناهارمون يكي باشه كه اين معده -قربونش برم- عزيز ما قاط نزنه...نمي دونم والا...تقريبا اين جوري شده كه موقع شام حالت خوشمزه تر ناهار همون روز دانشگاه رو مي خورم و بعد دلم براي دانشجو ها و اون آشپز مي سوزه....خوب لابد حكمتي هست ديگه...چند دقيقه پيش رفتم طرف كتاب آشپزي و يه نگاهي به طرز پخت املت انداختم...نمي دونم چرا...اما دلم مي خواد طرز پختش رو اينچا بنويسم...
نكات لازم براي تهيه املت:
املت يكي از غذاهاي فوري است و تهيه آن ساده است ولي براي بهتر كردن آن بايد دقت بيشتري به كار برد و به نكات زير كاملا توجه كرد:
1) در يك تابه و يكجا نبايد بيش از دو يا سه عدد تخم مرغ املت تهيه كرد و در صورت احتياج به مقدار بيشتر ممكن است املت را به دفعات تهيه نمود و بلا فاصله و داغ داغ سر ميز برد.
2) تخم مرغ ها بايد خوب زده شود تا كاملا كف كند.
3) روغن بايد كاملا داغ شود آنگاه مي توان تخم مرغ هاي زده شده را در آن ريخت.
4) در تهيه املت براي هر عدد تخم مرغ به طور متوسط يك قاشق سوپخوري شير بايد داخل مايه كرد
5) بعد از اينكه املت در ديس ريخته شد براي تزيين اطراف آن مي توان از حلقه هاي گوجه فرنگي يا از جعفري استفاده نمود
6) املت را ممكن است با انواع گوشت ها يا سبزي هاي پخته و يا با انواع مربا و ميگوي پخته شده و قلوه خرد كرده سرخ شده و گوشت چرخ كرده سرخ شده مخلوط با كمي رب گوجه فرنگي تهيه نمود
براي يك قطعه املت ساده:
1)تخم مرغ 3 عدد
2)شير 3 قاشق سوپخوري
3)روغن آب كرده 3 قاشق سوپخوري
4)نمك و فلفل به مقدار كم
لازم است.

طرز تهيه:
تخم مرغ ها را در ظرفي مي شكنيم و مي زنيم تا كاملا كف كند. كمي نمك و فلفل و سه قاشق شير را داخل تخم مرغ مي ريزيم و بهم مي زنيم بعد تابه مناسبي را كه لبه آن تقريبا به ارتفاع 2.5 سانتي متر باشد روي آتش مي گذاريم و سه قاشق روغن را در تابه مي ريزيم و مي گذاريم تا روغن كاملا داغ شود بعد مايه تخم مرغ و شير را در تابه مي ريزيم بطوريكه سطح تابه پوشيده شود يك لحظه در تابه را مي گذاريم تا املت بسته شود بعد املت را با يك چنگال و يك كفگيربه دقت لوله مي كنيم.

خوب ... مامان عزيزمون داره ما رو به خوردن خورشت كرفس دعوت مي كنه...نخورده ميگم: شكر خدا

 

خدايا! مرا چه می شود؟ چه بر سرم آمده؟ احساس می کنم قدرت درک و تحليلم از مطالب چنان کم شده که...نمی دانم. هيچ چيز نمی دانم. تنها چيزی که آرامم می کند و پناهم می دهد همين نوشته هاست. با آنکه هيچ چيز را حل نمی کنند، هيچ راه حلی ارائه نمی دهند، اما آرامم می کنند - حداقل برای مدتی - و اينکه تا اين حد از اين مطلب شگفت زده ام، ريشه در خود ناشناسی من دارد.
درونم در حال انفجار است.
چقدر ناتوانم! چقدر ناتوان...اين که احساسم را نمی توانم بيان کنم به شدت مرا آزار می دهد.

 

به نام شکوه يک آغاز...
چندی پيش، اين متن را نوشتم...گفتم بد نيست برای آغاز نامه دفتر خلوت تنهايي خود، آن را اينجا قرار دهم...

مي خواهم نوشتن را شروع كنم. اين مدت تماما احساس مي كردم وجودم سرشار از احساس خاصي است كه هيچگاه تجربه آن را قبلا نداشته ام. نمي دانم عشق كه مي گويند همين است يا نه‏‏‏ اما هر چه كه هست مرا بزرگتر از آنچه احساس مي كنم مي توانم باشم مي گرداند. فكر مي كنم همين احساس سر منشا تناقض آشكاري است كه در افكارم بوچود آمده و در نوشته هايم محسوس است. ديگر نمي توانستم ننويسم. نمي دانم اين ميل عجيب چيست كه شوق نوشتن را در وچودم پيوسته بر مي انگيزد. من‏ با اين خط زشت و مجموعه اي از تواناييها و ناتواني ها كه احتمالا نويسندگي در قسمت دوم آن است چگونه پاسي از شب گذشته خود را به نوشتن مشغول مي دارم؟ ديوانگي است نه؟ مخصوصا اگر هزاران كار ديگر هم باشد كه در روند زندگي تاثير گذار است و دير يا زود مجبور به انجام آنم.
اما نمي توانستم ننويسم. نمي توانستم...
شايد مي خواهم با نوشتن افكار مغشوشم را سامان دهم يا تنها در دنياي كلمات به روياهاي خود دست يابم. يا شايد احساس نه چندان غريب بر جاي ماندن و ماندن است كه مرا ترغيب مي كند به نوشتن چيزي كه شايد تو خواننده كه مدتها بعد از من اين نوشته به دستت مي رسد مرا در ذهن خود زنده كني. بله شايد خودخواهي و ميل به جاودانگي است كه در اين نيمه شب مرا ديوانه كرده...ديوانه نوشتن...
مدتها بود كه مي خواستم بنويسم‏، مدتها. شايد تنها خواننده نوشته هايم خودم باشم و خودم بمانم. مهم نيست...فقط مي خواهم بنويسم.
مي خواهم بنويسم كه نمي دانم در اين چند سالي كه از عمرم مي گذرد خودم را پيدا كرده ام يا نه. وحشت از اينكه نمي دانم خود واقعي ام كجاست، حالم را به هم مي زند. من كيم؟ اصلا نمي خواهم به خودم جوابي بدهم كه شرع قبلا داده يا فلسفه قبلا بافته.
نمي دانم چرا خودم را نمي شناسم اما انگار کسي در من است که بهتر از خود واقعی گمشده ام مرا می شناسد و اگر تا به حال ديوانه نشده ام، تنها از لطف اوست.
می خواهم بنويسم، از احساساتی که مرا مجبور به نوشتن می کند و مثل نسيم هر لحظه در حال تازه شدن است.
می خواهم از عشق بنويسم، چون نميدانم که معنايش چيست. شايد واقعا ندانستن، دليل شب بيدار ماندن و نوشتن است، که اگر اينگونه باشد، چه بسيار شب ها که بيدار خواهم ماند و چه بسيار قلم ها که تمام خواهد شد.
می خواهم از تناقضات خودم با محيطی که در آن واقعم بنويسم. از آنچه به نظرم عادی است و به نظر ديگران محيطم غير عادی. از آنچه خنده آور است و نيست، ناراحت کننده است و نيست. تا اين حد تفاوت درک شدنی نيست، يا شايد توجيه پذير. اما وجود دارد و من با حس هفتم خود، آن را احساس می کنم، حسی که تنها قلب آن را می يابد
می خواهم از حافظ بنويسم. چند روز است به هم نزديکيم. هيچگاه حافظ را تا اين حد دوست نداشته ام. آنقدر از اين حرفها شنيده ام- منظورم تعريف و تمجيد از حافظ است- که وقتی خودم می خواهم درباره اش حرف بزنم و خوبی بگويم، کسل می شوم. شايد او هم شب های بسياری را با چشمانی باز به صبح رسانيده که ماندگار شده. هه! چه استدلال کودکانه ای.!
ياد فروغ افتادم. آنجا که می خواهد احساسی همانند حافظ داشته باشد و حساسيتی چون او. فکر کنم، خوب، فروغ را می فهمم......
وضع روحيم تا حدی تکان دهنده شده که دلم برای خودم می سوزد. معمولا آدمی بودم که به خودم خيلی سخت می گرفتم و دلسوزی، به معنای عامش، برای من مصداق نداشت. اما حالا...
مدرس اخلاقی را به ياد می آورم که می گفت: خوب نيست ديگران را از حالات درونی خود آگاه کنيد. چه بی اخلاقم که دوست دارم همه شرح پريشانی دلم را بشنوند، اما دردناکتر اين است که حتی کلمه ای نمی يابم که گوشه ای از آن را شرح دهد.
گاهز فکر می کنم ديوانه ام. اين خود ناشناسی چون برگی مرا در رود خروشان خود می برد. آن موقع که فکر می کردم عاقلم ديوانه بودم، يا حال که فکر می کنم ديوانه ام؟
خدايا!!خدايا!! اين چه آتش است که اينچنين می سوزاند و می کشد و از بين می برد و آنچه بر جای می گذارد هيچ است...نه حتی هيچ را هم می سوزاند. خدايا! چگونه بنويسم اين دريای احساس را؟ با اشک؟ کجاست کسی که بشنود؟ دلم کسی را می خواهد. يک شنونده، کسی که با يک لبخند راستين پاسخم را بدهد. کسی که فرياد سکوتش گوش هايم را کر کند. کجاست او؟ کجاست؟
مدتها بود که در عالم خود غرق بودم. من و من می نشستيم و با هم حرف می زديم. نمی دانم کداميک از آن من ها، من بودم. حال که من نيست، اين سخنان درون را چه کسی فرياد برآرد؟
خدايا!!خدايا!! قلبم سنگين شده و آرام جانم ربوده. آيا اين عشق است؟ نمی خواهم قلم را زمين بگذارم اما، گريستن را فرصتی بايد...
گفتمش زيبا ترين ترانه ای را که می دانی برايم بخوان،
چشم بر هم گذاشت و گريه کرد.
و به حق که زيبا ترين ترانه است، ترانه ای که هر کس با آن هستی می يابد و اولين نغمه است که بشر می سرايد.
اما گريستن را فرصتی بايد...
کجاست او؟ کجاست تا ببيند که می گريم. فقط ببيند. من از کل هستی يک نگاه می خواهم، همِين. اما هميشه آنچه را که می خواهی کمياب است و يا ناياب.
کجاست صاحب آن چشمان؟ کجاست؟
نمی خواهم حتی کلمه ای از نوشته هايم غير واقعی باشد، حتی کلمه ای...و نمی خواهم نامه های عاشقانه بنويسم، چون شايد دروغ گفته باشم.
مغزم از تحليل عاجز است...چه کنم؟ گريستن را فرصتی بايد...